درود برپیامبر(ص)

 

 

اللهم صل علي محمد وال محمد و عجل فرجهم

سیاست جنگی پیامبر خدا (ص)

 

پیامبر خدا (ص) «رحمت للعالمین»بوده و هست .او نسبت به یکایک افراد امت، دل سوز و مهربان بود و سخت ترین حالات و شرایط زندگی آن ها را مراعات می کرد. اگر ناگزیر می شد که برای دفاع از عقیده و ایمان ، لشکر کشی کند، خود لباس جنگ می پوشید و پیشاپیش لشکر حرکت می کرد. مگر این که مصالح عالیه ای اقتضا کند که خود در مرکز بماند و لشکری را با دستورالعمل لازم و فرمانده یا فرماندهانی مخلص و فداکار و شجاع، بسیج کند.

او هرگز راضی نمی شد که خویشاوندان را پشت جبهه و اصحاب را در صف مقدم نگه دارد، تا خطری متوجه بستگانش نشود و هر خطری در پیش است برای کسانی باشد که با او نسبتی ندارند. به همین جهت است که امیرالمومنین (ع) می فرماید:

«هرگاه آتش جنگ شعله می کشید و مردمی که سر دشمنی با اسلام داشتند، یورش
می آوردند، پیامبر خدا (ص) بستگان و افراد خاندان خود را در صف مقدم جبهه قرار
می داد تا اصحابش را از آتش شمشیر و نیزه دشمن حفظ کند».

آری اگر کشته شدن در راه خدا، حق است و جهاد و قتال، به انسان، مقام و مرتبه ای بالا می بخشد، چرا باید اقوام و اقارب، از این حق محروم بمانند و فیض بزرگ و بی مانندی را از دست بدهند؟

... خویشاوندان نزدیک پیامبر(ص) هم به همت والای خویش و هم به تشویق آن بزرگوار، همواره چون سپری محکم، پیشاپیش لشکر اسلام قرار می گرفتند و تا آن جا که در توان شان بود، سایر نیروها را از خطرات حفظ می کردند و ضربات کوبنده ي دشمن و صدمات جراحات را به جان می خریدند. به همین جهت بود که در جنگ بدر، عبیده بن حارث- پسر عموی پیامبر(ص) - به شهادت رسید و در جنگ احد، حمزه- عموی پیامبر(ص)- و در جنگ موته، جعفر که برادر امیرالمومنین (ع) و پسر عموی دیگر پیامبر خدا بود.

احمد بهشتی- مجله ي مکتب اسلام، خرداد85 - سال 46 – شماره ي 3