خجسته میلاد نور های مهر وایمان مبارک!

     اي پيام آور عظيم الشان ! اي محمد بزرگ (ص) ، اي رسول مهرو معنا و دانايي ! تو ما را به قريه ي سرسبز و شكوهمند قر آن دعوت كردي و در هر" والليل" مارا به ميهماني "والنهار" بردي. تو با "اقرا" قرابتي ديرينه داشتي ودر مزارع انديشه"والتين والزيتون" مي كاشتي و"يا ايتهاالنفس المطمئنه" بر مي داشتي.تو در هودج " اياك نعبد" نشستي وبابراق " اياك نستعين " به معراج " اهدنا الصراط المستقيم "شتافتي و " صراط الذين انعمت عليهم " را در همه جاي گيتي گستراندي و" غير المغضوب عليهم ولا الضالين " را به همگان نشان دادي.

    اي ياسين ! ما را به كوثر وجودت تهنيت باد. گام هاي تو بر گيتي مبارك و ميلاد خجسته ات براي همه ي جهانيان شادي آفرين است .

    و اما تو اي امام همام ! اي اسوه ي انسان ، اي كوه وقار ، درياي دانش ، اقيانوس حكمت و فضيلت ، گستره ي رحمت و عبادت ! اي بنيان گذار نشر حقايق و توجه تمام به همه ي دقايق ، اي امام صادق ! بر تو نيز درود كه نخل وجودت چنان پر ثمر بود كه مذهب ما را با نامت مزين كرد.

    طلوع خجسته ي خورشيد وجودت هم زمان با شكفتن گل زيباي محمدي بر همه ي اهل ولا مبارك باد.

 

تسلیت برای رحلت جان گداز پیامبر خدا و دو فرزند گرامی ایشان

   اکنون هیاهویی است در بیشه زار کلام! غوغایی است در فراسوی همه ی نبشته ها! تعزیه ای بر پاست در حریر نگاه ها! غلغله ای است در وادی حیرت! خونچکانی بال پروانگان؛ تنها منظر دیده های بی پناه است. بالش خواب ستارگان از رویای مصایب سرشار است! زیر چشم دل ها کبود ابتلای غم است!

   هجرت سرداران نور، سالار مردان آفتابین، خورشید های سه گانه، سروران سپید اندیشه، در جالیز جان های ما بذر اندوه می پاشد!

   رحلت جان گداز پیام آور نور و مهر و دانایی حضرت محمدبن عبدالله صلی الله علیه و آله وسلم و شهادت جان سوز فرزندان آن بزرگوار حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام و خورشید تابناک خراسان حضرت امام علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیت و الثنا همه ی جان ها و جهان ها را به سوگ نشانده است!

   با بلوغ عاطفه در رگ های قلمم همگام می شوم تا برای شما در این مصایب دشوار، نسخه ی صبوری بنویسم و از شما تقاضا کنم که برای من - وبرای خویشتن خویش – بال هایی آرزو کنید برای پریدن به ساحت کوی قدسی و سرشار از محبت حضرات مصطفی و مجتبی و رضا - که از زبان همه ی پاکان دنیا بر آن بزرگواران درودی بی انتها روا باد – و برای نوشیدن نور ناب نوازش های  آن عزیزان!و برخورداری از سایه سار لطف و نگاه آنان.