نخستین مظهر لطف الهی          

گرامی گوهر دیهیم شاهی

قدم سای بساط قاب قوسین

عبير جيب حورش، گرد نعلین

شفاعت سنج مشتی تیره روزان

درین تاریک شب، شمع فروزان

فراز اوج عرشش چتر شاهی

کمین خرگهش از مه تا به ماهی

سر و سر خیل مقبولان درگاه

دلش خلوت سرای لی مع الله

جمالش آفتاب لایزالی 

صفاتش نور ذات ذوالجلالی

مه تابنده، خورشید دل آرا

ز نقص آیینه ی ذاتش مبراا

ادا دان رموز کبریایی 

به او ختم کتاب آشنایی

ردای خواجگی افکنده بر دوش 

به راهش چشم چرخ سرمه ای پوش

براق برق سیرش در تکاپو

عیبر افشانده، حوران را به گیسو

خیالش روشنی بخش دل تنگ

 ز خاکش چهره ی امید گل رنگ

زبانش مظهر آیات تنزیل

طواف در گهش معراج جبریل

طفیلی خوار خوان جودش افلاک 

گواه این سخن، منشور لولاک

به طوفان می دهد، عفوش فراوان

هزاران همچو ما آلوده دامان

                                                                                  حزین لاهیجی