وقتی قدم به ساحت دل ها گذاشتی

بر شب  ، امیدروشن فردا گذاشتی

نم نم فرود آمدی  از   قله ی حرا

در هر قدم  ، تجلی سینا  گذاشتی

تاریخ را که تشنه ي یک جرعه عشق بود

 ناگاه   در  برابر دریا    گذاشتی

با کهکشان عشق به میقات  آمدی

 آیینه ای از آن به تماشا   گذاشتی

رفتی دوباره آدم غربت نصیب را

با زخم  و خاک  و  خاطره   تنها گذاشتی

                مصطفی محدثی خراسانی