حديث يار
سرور ما، حضرت محمد(ص) مردي متوسط القامه و قدري لاغر بود، اما شانه هايي پهن و سينه اي فراخ داشت ... چشمان درشت او از زيرمژه هاي بلندش درخششي خاص داشتند ... هر قدمي كه برمي داشت سريع و كشيده و در عين حال محكم بود، همچون قدم كسي از بالا به پايين گام برمي دارد... رفتارش ملايم و مؤثر بود و خنده اش به ندرت از تبسم تجاوز مي كرد.
با آن كه به سلامت خود توجه مي كرد، اما روش زندگي اش ساده بود. آن چنان كه حتي در اوج قدرت، خوراك، آشاميدني، پوشاك و لوازم خانه اش، آن حالت طبيعي ابتدايي خود را حفظ كرده بود... بوي خوش را خيلي دوست مي داشت... نسبت به زيردستان بالاترين محبت ها را داشت و هرگز اجازه نداد كه خدمت گزار جوانش مورد سرزنش واقع شود...
حضرت محمد(ص) نسبت به اعضاي خانواده ي خود بسيار مهربان بود.به كودكان علاقه اي خاص داشت و هنگام برخورد با آنان با دست كشيدن بر سرشان، به نوازش آنان مي پرداخت. وقتي از او خواستند كه شخصي را نفرين كند، پاسخ داد: «من براي نفرين فرستاده نشده ام بلكه به خاطر آن كه رحمت و بركتي براي بشر باشم»